Na zes jaar…

YearsVandaag is het zes jaar geleden dat ik mijn blog startte. Al heb ik er lang niet aan toe willen geven, maar mijn leven is uit mij blog. Vandaar dat ik na zes jaar intensief bloggen te stoppen. Het gaat niet meer vanzelf. Voor mij is de koek op, hoe jammer ik dit ook vind..

Mijn laatste blogje is van mijn verjaardag, de eerste dag dat ik werkeloos werd. In die tijd is er gelukkig al heel veel veranderd. Ik heb namelijk sinds 1 november weer werk, voor 32 uur per week met een jaar contract. Verder gaat het nog steeds heel goed met mij.

Al mijn volgers wil ik alle goeds wensen!

Liefs!

Afscheid nemen en jarig zijn

Afscheid nemen en jarig zijn.
Gisteren was mijn laatste dag op mijn werk. Een fijne dag om te werken, ondanks dat ik er tegen opzag. Leuke klanten, lekker druk. Het afscheid was kort, ik hou er ook niet zo van. Zaterdag had ik er veel meer moeite mee. Collega’s die vragen naar de bekende weg. Maandelijkse hormonen die met mij speelde.
Maar gisteren voelde ik mij rustig, het is goed zo. Deze deur is nu helaas dicht gegaan, maar ik geloof er in en vecht er voor dat er ook weer nieuwe deuren open gaan.

Vandaag ben ik jarig en word ik 26 jaar. In de morgen ga ik een vriendin de haren en make up doen, want zij gaat trouwen vandaag. ‘s avonds ga ik uit eten en daarna ga ik naar het feest. Zondag vier ik mijn eigen verjaardag.

Verjaardag

Liefs!!

 

 

Anderhalf jaar verder…

Anderhalf jaar verder.. Gisteren aan het einde van een lange en drukke werkdag kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd gaat worden. In principe was het nog één keer mogelijk om het te verlengen. Voor mij kwam dit enigszins onverwacht, ondanks dat er het laatste half jaar veel veranderingen zijn op het werk. Zelf had ik wel verwacht dat het nog één keer verlengd zou worden met een half jaar of één jaar.. Daarna zou er een vast contract moeten komen, daar was ik nu al niet zo zeker van.

Maar gisteren dus het nieuws dat het niet verlengd gaat worden. En heel raar, maar ik voel me er vandaag heel opgelaten en rustig onder.
Rond pasen werd mijn bazin ziek, eerst was het lichamelijk. Daarna bleek het ook een burn out te zijn. Nog steeds heeft ze veel last van haar burn out en is ze soms niet aanwezig en andere weken maar één dag.

Mijn ontslag heeft dan ook weinig met mij te maken. Door haar burn out gaat de salon minder dagen open en minder uren per dag. Daar door vervalt er één functie. Samen met een andere collega hadden wij een los contract. De reden dat zij wel mag blijven is voornamelijk de reiskostenvergoeding die ik wel krijg en zij niet. Ik baal er wel van..

Liefs!!

Date

Eind mei stuurde ik een appje met de vraag of O. iets wilde gaan drinken. En wat een zenuwen had ik daarna. Die bleven lang want zijn antwoord kwam pas 24 uur later, vanwege geen bereik waar hij aan het werk was. Het antwoord was daarin in tegen heel positief! In mij hoofd waren inmiddels allang alle scenario’s van een nee langs me heen gegaan, maar het was natuurlijk! Lijkt me erg gezellig.
Daarna kwam het appje dat het die week niet ging lukken, omdat hij de hele week weg was voor zijn werk.
Na wat heen we weer geappt in ons hele snelle tempo, kwamen we uit op afgelopen donderdag. Weer die zenuwen, maar ik had er wel super veel zin in!
Donderdag moest ik gewoon werken tot 1900. We hadden afgesproken om 2030. Toen ik naar de stad fietste was ik zo zenuwachtig, maar toen ik hem zag was dat eigenlijk meteen voorbij. We hebben 3 uur op het terras gezeten en gezellig zitten kletsen. Geen dodelijke stiltes of wat dan ook. Ik was zo blij en trots op mijzelf toen ik in mijn bed kroop. Het werd een kort nachtje, maar dat kon me niets schelen. Het voelde goed.

Ik heb bijna niemand verteld wat ik voel voor O. De voornamelijkste reden is gewoon dat veel mensen in mijn omgeving er zo mee bezig zijn dat ik een relatie ‘moet’ krijgen. Nu kan alles op mijn eigen tempo en dat voelt voor mij beter. Vrijdag morgen kreeg ik een appje van een vriendin. Zat jij gister op het terras met een jongen die er zo en zo uit ziet? Een vriendin van haar zusje had mij namelijk gezien.. Moest er wel mee lachen!

Liefs!!

Nieuws!

Inmiddels zitten we met mijn vrijwilligerswerk al weer twee maanden in het nieuwe pand. In het nieuwe pand zijn we al drie keer uitverkocht geweest. Iets wat in het oude pand nooit gelukt is. De reden; vooroordelen die mensen over het vroegere bestaan van het pand hadden, namelijk een donker duister drugs hol. Iets wat het al lang niet meer was, maar de stempel blijft!
De locatie is super mooi! De sfeer onder de vrijwilligers is het zelfde gebleven, gelukkig! Ik blijf erg blij met deze keuze, zoveel verschillende mensen, jong en oud en toch word iedereen gerespecteerd. Zo mooi en zoveel positiviteit en waardering. Ik geniet er keer op keer van.

Ook woon ik inmiddels alweer 6 maanden in mijn huisje. Ik ben er zo trots op. Het is nog lang niet af, qua inrichting. Maar op een of andere manier kan mij dat niet schelen. Dat komt allemaal wel. Eind deze maand komt mij keuken, nu zijn het 3 keukenblokjes en 2 pitjes. Zo ga ik langzaam steeds verder. Het is onvoorstelbaar hoe thuis ik me nu voel. Iets wat ik nooit gevoeld heb toen ik thuis woonde. Zo veel rust. Ik hoor nog veel mensen zeggen, als je op je zelf woont kun je al die leuke dingen niet meer doen. Eerlijk gezegd heb ik daar geen last van, gelukkig!

De kriebels waar ik over vertelde zijn er nog steeds. Ergens vind ik het allemaal doodeng, maar tegelijkertijd erg leuk en fijn. Ik ken O. via mijn vrijwilligerswerk, nu zo’n anderhalf jaar. Eerst kende ik hem van zien, verder wist ik niet veel van hem. Ik denk dat we in september gekoppeld zijn aan elkaar door een paar mede vrijwilligers. Na een nee van beide kanten, zijn we daarna pas echt met elkaar gaan praten. Dat klikt erg goed, zo goed dat we op het afscheidsfeestje van het oude pand volgens andere een uur of 3 hebben staan praten. Zelf zou ik niet weten hoe lang het was, maar het was gezellig. Toen kwamen er dus verhalen, omdat we zo lang hebben staan praten.
Zo kwamen we elkaar zaterdags met carnaval toevallig tegen en ook toen hebben we heel lang en veel staan praten. Ik had die zelfde avond al meteen jaloerse blikken van zijn ex, wat nu een half jaar uit is.
Sinds Pasen hebben wel elkaars nummer, iets wat heel lang geduurd heeft. Maar hoe gezellig en goed we met elkaar kunnen praten als we elkaar zien, zo slecht gaat het appen. Zelf ben ik een functionele apper, als ik iets moet weten app ik. Misschien is hij dat ook wel.
Op dit moment is Pasen de laatste keer dat ik hem gezien heb, die dag was zo gezellig, leuk en ontspannen. Vooral omdat we elkaar voor de tweede keer zagen buiten zijn werk, mijn vrijwilligerswerk. Eigenlijk zou ik graag eens afspreken met z’n tweeën, meestal als ik hem zie zijn er andere bij. Alleen durf ik het niet zo goed te vragen.
Tussendoor ben ik tot twee keer toe aangesproken (op verschillende avonden) door vrienden van hem. ‘Jij bent Caroline”. Ik kende die mannen niet en was ook verbaasd. En op de vraag wie hij was kreeg als antwoord ‘n vriend van O. Achteraf best grappig!

Liefs!!

Vreemde situatie.

Ongeveer 2 weken terug werd er gebeld op het nummer van mijn vaders bedrijf, met de vraag of ik aanwezig was. Mijn vader heeft door gegeven dat ze mij op mijn mobiele nummer kunnen bereiken en dat zouden ze doen. Toen hij mij dit vertelde vroeg ik waarvoor ze belde, maar daarover was niet gesproken.

Een kleine week later wilde ik graag gaan winkelen en de enige datum die zou passen was vandaag. Ik had een oudere vrouw staan om te knippen, dus ik besloot om te bellen of er een mogelijkheid was om de afspraak te verzetten. Ik heb een week lang gebeld, maar ik kreeg haar niet te pakken. Vandaag ben ik gewoon gaan winkelen. Wat overigens een gezellig dag was en ik goed geslaagd ben.

Maar eenmaal thuis kon ik het niet uit mijn hoofd zetten en besloot ik op zoek te gaan naar het telefoonnummer van haar buren. Die kreeg ik niet snel genoeg gevonden, dus bleef ik even door googlen, kwam ik uit bij een rouw advertentie met haar naam. Het is zo raar om dit via internet te vinden. Als het winkelen er niet tussen was gekomen had ik daar vandaag voor de deur gestaan, van niets wetenende. Ik ben namelijk nooit gebeld of een kaart gestuurd.

Ik denk dat ik daar inmiddels al zeker 6 jaar knipte en permanenten. Eerst ook haar man, maar die overleed 3 jaar geleden. Ik kende deze mensen via de moeder van mij ex, en ze woonde eigenlijk ook te ver weg om te gaan knippen. Maar ze was altijd zo’n lieve vrouw die mij ook altijd goed verwende met cadeautjes met verjaardag en feestdagen dat ik daar toch altijd heen ben blijven gaan. Verdere familie (kinderen e.c.t) kende ik ook niet. Op dit moment vind ik het een raar idee om er nooit meer heen te moeten gaan.. Voor mij was het toch een extra oma.

Liefs!!

Nog één kans?

Afgelopen kerst blogde ik 5 jaar! Toen ik mijn blog startte was ik onzeker meisje van 20 met weinig vrienden. Zo nu en dan lees ik wel eens een blog terug van toen en ben ik trots op mijzelf. Ik zie mezelf echt als een jonge vrouw, nog wel af en toe onzeker. Die onzekere gevoelens kan ik nu relativeren en omzetten. Een vrouw met een eigen doel voor ogen en de laatste paar jaar een mooie kring aan vrienden om mij heen. Een aantal oude, maar ook nieuwe.

Qua mensen/kennissen ben ik gestopt met energie stoppen in mensen waar ik geen positieve energie van terug krijg. Bij vrienden heb ik dit altijd lastig gevonden, want je heb toch een bepaalde tijd van je leven gedeeld. Vaak gaat het stoppen van een vriendschap vanzelf heb ik gemerkt, tenminste als het van twee kanten zo is. Dan is het ook goed. Maar bij één persoon niet, al is het contact verminderd toen ze nog een relatie had. Nu ze weer vrijgezel is, is dit hopeloos.

Alles ligt aan mij, want behalve mij heeft ze niemand (zegt ze zelf). Toen ze vertelde dat het uit was met haar vriend, kreeg ik de schuld dat ik niet vaak genoeg gezegd had, dat hij niets voor haar was. Nu zitten ze met een koophuis die verkocht moet worden, anders was dat nooit gebeurt.. Die jongen deed haar geen kwaad, maar ik heb ze nooit bij elkaar vinden passen. Alleen ga ik dat niet tot in den treuren zeggen. Liefde is een gevoel, geen mening.

Dat ik doe te veel met andere mensen en ja dat is ook zo. Want die mensen geven mijn positieve energie. Zij bijna niet. Die mensen claimen niet als ik iets met andere ga doen. Ik heb nu eenmaal losse vrienden en niet één groep. Dat vind ik ook geen vereiste. Daarbij heeft ze ooit gezegd dat het niet leuk vond om iets met z’n tweeën of drieën te gaan doen, want haar ex was er altijd bij. Het zou maar eens tijd worden dat ik relatie mee kon nemen..

In principe snap ik haar wel, want toen ik 20 was, maar weinig vrienden had en viel ik ook veel op haar terug. Toen zij een relatie kreeg had ze weinig tijd voor mij over, deed dat pijn. Ik snap dat het niet makkelijk is, dat vond ik toentertijd ook niet.

Ik heb daar wel heel veel aangewerkt, vriendschappen heb je niet van de een op de andere dag. Dat heeft tijd nodig. Ook heb ik veel aan mezelf gewerkt met als resultaat een positiever houding. Voor die dingen heb ik nooit begrip gekregen. Want ik kreeg mijn eigen mening en mijn eigen wil en doelen in het leven. Dus het contact stond op een lager pitje. We deelden niet meer de zelfde mening wat zij wel belangrijk vind. Ik ga er om de 8 weken heen om te knippen en bij te kletsen en telkens ben ik dood moe.

Tot afgelopen vrijdag, ik ging er ook heen om te knippen. Beetje bijgekletst, maar ik had al aangegeven dat ik niet heel lang kon blijven in verband met een verjaardag. Net dat ik op het punt sta om te gaan, begint ze er over wat ik allemaal fout doe. Iets wat ik niet aanzag komen. Alles wat ze gezegd heeft heb ik echt over nagedacht. Er zijn zeker dingen die kloppen (ik geloof er in dat dingen van twee kanten komen), maar er zijn ook dingen die zo lang geleden zijn om alleen maar als excuus te gebruiken. Het verleden terug draaien gaat nu eenmaal niet. En dan het zinnetje: “Er zijn veel meer mensen die ik ken die dat vinden”. Met de vraag wie: “Dat ga ik niet zeggen”

Daar heb ik dan een hekel aan. Praat dan voor je zelf en laat wat andere zeggen liggen. Zeg dat gewoon niet. Daarbij zijn de mensen die haar en mij goed kennen op één hand te tellen. Voor mijn gevoel zegt ze dat puur om haar zelf te verdedigen, kijk ik heb gelijk.

Het enige wat ik nu lastig vind is; zou ik er nog een goed gesprek aan wagen of niet. Want de manier waarop ik weg gegaan ben is niet zo gezellig..

Liefs!!

Leuke dingen!

Poeh, wat gaat de tijd toch snel. Het is alweer bijna een maand geleden dat ik hier blogde. Times fly when your having fun ;)

Op 1 maart werkte ik al één jaar bij mijn huidige werk. We hebben het heerlijk druk en nog fijn te werken. Mijn contract loopt nog tot augustus, daarna kan deze nog één keer verlengd worden.

Afgelopen weekend 3 dagen Carnaval gevierd, ondanks dat mijn planning was om maar één dag te gaan. Het waren wel weer drie dagen waar ik ontzettend van genoten heb!

Aankomend weekend begint de nieuwe start voor mijn vrijwilligerswerk. Een nieuwe pand en nog veel dingen (helaas) niet af. Daar kijk ik ontzettend naar uit! Al vind ik het ook heel erg spannend.
En er zijn de laatste tijd wat (fijne/leuke) kriebelende gevoelens ;)
Al vind ik het soms er moeilijk om die toe te laten en ontzettend spannend.

Liefs!!

Verandering.

Gisteren was het twee weken geleden dat opa stierf. Er is zoveel verandert.
Het gevoel iedereen is er voor elkaar was er en was er ook voor iedereen. Een fijn gevoel, ook nu na twee weken heb ik dat gevoel nog. Op 1 februari was de mis in de favoriete kerk van opa. Op de persoonlijke stukken na deed de mis mij niets. De kerk doet mij niets. Van veel mensen om mij heen hoorde ik dat het een prachtige mis was, juist met 5 de kinderen en aanhang en alle 15 kleinkinderen en de aanhang. Mooi hoe iedereen mee deed, dat beleef je zelf heel anders. Na de mis was er een korte koffietafel en daarna gingen we met de eigen familie naar het crematorium. Daar had ik het heel moeilijk, iedereen volgens mij wel. Wat een raar idee, vooral in de ovenruimte.
Opa wilde altijd begraven worden, maar nu hij ziek op bed lag had hij tegen Oma verteld dat hij liever gecremeerd werd, want dan kon hij weer terug naar huis komen. Een mooie gedachte vind ik!

Met Opa had ik een goede band en in de afgelopen twee weken dat hij op bed lag ben ik veel daar geweest. Zelf ben ik daar heel blij mee. Toen Opa overleden was had ik het daar vaak staant aan zijn bed erg moeilijk mee. Het besef van nooit meer. Er werd een arm om mij heen geslagen, die arm bleek van mij vader. Iets wat ik besefte wat er ook zelden is geweest is. Iets wat ik me zelden kan herinneren. Eerst voelde het raar en toch mooi.

Afgelopen week had ik soms van die momenten “oh dit moet ik Opa vertellen” met daarna het besef dat dit dus niet meer gaat. Dat besef vind ik heel lastig. Ondanks dat ik weet dat het beter zo is voor Opa.

Liefs!!